A vida é curiosa. Non avisa. Mestúrao todo, sen deixarte elixir, de modo que a un instante de felicidade, sucédelle outro de sangue, así, sen máis. Ás veces penso que somos como unha pedriña no camiño, que permanecemos durante días no mesmo sitio, ata que o pé dun paseante choca con ela e a lanza polos aires, sen razón. E ¿que pode facer unha pedriña?
A vida é curiosa. Non avisa. Mestúrao todo, sen deixarte elixir, de modo que a un instante de felicidade, sucédelle outro de sangue, así, sen máis. Ás veces penso que somos como unha pedriña no camiño, que permanecemos durante días no mesmo sitio, ata que o pé dun paseante choca con ela e a lanza polos aires, sen razón. E ¿que pode facer unha pedriña?
Todos se acercaron a la pobre anciana:
- ¿Qué pasa?- preguntaron - ¿qué estás buscando?
- Perdí mi aguja- dijo ella. Y todos le ayudaron a buscarla.
Pero alguien dijo:
- Rabiya, la calle es larga, pronto no habrá luz. Una aguja es algo muy pequeño. ¿Por qué no nos dices exactamente dónde se te cayó?
-Dentro de mi casa- respondió ella.
- Porque en mi casa no hay luz.
- Pero aún habiendo luz, ¿cómo podemos encontrar la aguja si no es aquí en donde la has perdido? Lo correcto sería llevar una lámpara a tu casa y buscarla allí.
Y Rabiya se rió:
Se quedaron sin palabras y Rabiya desapareció dentro de su casa.
"Aplícate el cuento". Mercè Conangla.
Penso que se recordas unha vez na que estabas moi triste e te concentras na tristeza, podes sentir como te volve a encher por dentro. E se recordas algunha vez na que estabas moi contento, a alegría tamén volve. Pero se recordas unha situación de angustia, non revives a sensación. É como se o cerebro dixera basta. Non quere retroceder. Recordas a escena, pero non podes recuperar o sentimento.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)


